Dit rapport legt de laat-naoorlogse woonwijken met woonerven, gebouwd tussen 1970 en 1985, op de ‘snijtafel’ en zoemt in op onder andere de woningvoorraad en de sociaal-economische situatie van de bewoners. De conclusies worden naast de eerder opgestelde Kanskaart van Nederland gelegd.

Lokale partijen zoals gemeenten en corporaties geven aan steeds grotere inspanningen te moeten leveren om deze woonwijken ‘binnenboord’ te houden als gevolg van leegstand, verloedering van woonerven en moeilijk beheersbare situaties in complexen. Corporaties in bijvoorbeeld Zwolle en Rotterdam zien zich genoodzaakt in te grijpen om het afglijden van deze wijken te voorkomen.

De tussen 1970 en 1985 gebouwde woonwijken lijken in hun structuur op niets wat ervoor ooit gebouwd is. De wijken met woonerven markeren een keerpunt binnen de Nederlandse stadsontwikkeling van na 1945. Later krijgen deze wijken minder vleiende bijnamen zoals ‘verdwaalwijken’, ‘longblaaswijken’ of ‘bloemkoolwijken’.